Posts Tagged ‘ Μπλογκοβύζιον ’

18. Toro Y Moi – Causers Of This. 18

Toro y moi? Moi y Toro? Εγώ κ σύ? Εσύ κ γώ? Ιδού η απορία…

Κι όμως με τον ντεμπούτο δίσκο του Causers Of This κατάφερε να γίνει γνωστός ακόμα και στις πέτρες, ακομα και στα στενά τζινς που φοράει, παππούδες και γιαγιαδες μαζί με τα εγγονάκια τους ανυμνούν αυτόν τον ούρμπαν θρύλο στις πλατείες και στις γειτονίτσες… ναι είναι Urbanιάρης τέζα και με φιλοσοφική αύρα να τον διατρέχει απο τα διάφανα κοκκάλινα γυαλιά μέχρι τα πάνινα παπούτσια του. Ο κατά άλλους γνωστός  Chaz Bundick, ξεπέρασε το φράγμα της pop και δημιούργησε  ένα πιο electro-funk-εξπεριμental δίσκο που  αρέσει πέρα απο χαϊπ (φάση τσιλγουεϊβ κτλ κτλ) . . και μας αρέσει πολύ!

Η μουσική του είναι ένα συνοθύλευμα παλινδρομικών κινήσεων των μπιτζ κ των λεϊερζ με παράλληλα σκαμπανεβάσματα της ψυχικής ”γαλήνης” που θα μπορούσες να είχες αποκτήσει ακούγοντας για παράδειγμα απλά instrumental μουσικα τοπία…

Στην πραγματικότητα ο Toro Y Moi είναι περισσότερο παραγωγός απο ότι συνθέτης και αυτο φαίνεται στα τραγούδια του. Έχουν πιο βαθιά και πιο ενδιαφέροντα στρώματα (layers) μουσικής απο ότι θα μπορούσαν να έχουν αν τα δημιουργούσε για εμπορικό σκοπό με cheesy λεπτομέρειες. Τα απόλυτα σουξέ λείπουν και κάθε κομμάτι λειτουργεί συμπληρωματικά και για χάρη του συνόλου  και του τελικού αποτελέσματος…

Θα μπορούσε κανείς να χαρακτηρίσει τη μουσική του σοφτ αλλά ταυτόχρονα και rich, χωρίς εντάσεις, pleasantly agreeable…εμείς απλά θα την πούμε mellow…(πως?)..

Ακούγεται από καμπαρέ μέχρι και καμπριολέ

(θα μπείς?)

All in all until now:

18. Toro Y Moi – Causers Of This. 18

19. The Boy – Koustoumaki. 19

20. El Guincho – Pop Negro. 20

Advertisements

19 .Τhe Boy vs Titus Andronicus. 19

Ένας σοφος μου έιχε πει καποτε, οταν ακομα ήμουνα μικρό αγοράκι και δεν ειχα προλαβει ούτε ενα κουστουμάκι να φορέσω ακόμα ρε παιδί μου, πως το νούμερο 19 σε λίστες τοπ20 είναι η πιο δύσκολη καταχώρηση  μετά από το νούμερο 8 και πως κρύβει πολλούς κινδύνους. Τα λόγια αυτά με συνόδευαν από τότε και καθε που σουρούπωνε τα βραδια του Δεκέμβρη εκεί κοντα στον βόρει αρκτικό βαστώντας ένα ποτήρι ουίσκι σινγκλμαλτ στο χέρι, θυμόμουνα τα λόγια του γερο-Ανδρόνικου του Τίτου  ξεδιαλέγοντας τις υποψηφιότητες των λιστών και των επίδοξων λιστατρχών της χρονιά που θά φευγε..

VS

 

 

 

 

 

 

Έτσι λοιπόν προσπαθώντας να επαναφέρω ισορροπία και αμονία στη λίστα μετά το ξεσαλωτικό ανέμελο και τρελλιάρικο χτεσινό ξεκίνημα σκέφτηκα  πως ένας δίσκος με προβληματισμό μελαγχολία και βαθύ νόημα θα ήταν ενδεχομένως η ενδεδειγμένη συνέχεια του κάουντ-ντάουν και ετσι κακτεληξα σαυτες τις δυο επιλογές. Πλήν όμως του μούντ (mood) των εν λόγω δίσκων και της προσωποτριχοφυίας και ευφυίας των καλλιτεχνώνε δε μπορεσα να βρώ αλλες συγκρίσιμες παραμέτρους…και ο χρόνος τελειώνει…οι ιδέες στερεύουν… και ο λαός θα απογοητευτεί..Θέ μου τί θά κάνω?

ή ΜΉΠΩΣ

 

Η μόνη λύση που μου απέμεινε ήταν να τρέξω στη βιβλιοθήκη του παππού όπου και ξετρύπωσα το κλασσικο δοκιμιο για δύσκολες αποφασεις μουσικών επιλογων το περίφημο:

”Περί Ελληνοκεντρικής Δισκοκριτικής Βολ2”

Στη σελίδα 69 λοιπόν το δοκιμίου το ελεγε ξεκαθαρα

σε περίπτωσιν ισοβαθμίας αγαπημένων μουσικών δισκίων είς εκ των οποίων είναι δημιούργημα Έλληνος καλλιτέχνου, τούτος θα προτιμηθεί και θα προκριθεί ως τελική και ευτυχεστάτη επιλογή δια την τελική λiσταν

ΕΝΤ ΔΕ ΓΟΥΙΝΕΡ ΙΖΖΖΖΖ : The Boy- Κουστουμάκι(Inner Ear)

Αν και περιμέναμε κατι περισσοτερο οι λαϊβ εμφανίσεις που ειδαμε εφέτο μας έπεισαν

19 .Τhe Boy – Κουστουμάκι. 19